HOW LUCKY YOU ARE? ภาค 3
posted on 10 Dec 2011 13:01 by pangpreaow in STORIESห่างหายไปนานพอสมควร วันนี้มีเรื่องจะเล่าให้อ่านกัน
คิดอยู่นานว่าจะเล่าดีหรือไม่
ใครยังไม่รู้ตอนแรกและตอนที่ 2 ตามอ่านได้ที่นี่
HOW LUCKY YOU ARE ? 1
ความเดิมตอนที่แล้ว ที่บ้านได้รับเกียรติให้เป็น NPL (หนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้)
หลังจากนั้น ยังมีปัญหาเรื่องเจ้าหนี้ค่าวัตถุดิบและค่าของจะไม่ส่งสินค้าให้
เนื่องจากระหว่างที่แม่และสามีอยู่โรงพยาบาลและพักฟื้นอยู่ที่บ้านนั้น
สภาพคล่องที่เดิมฝืดอยู่แล้วคราวนี้ถึงกับหยุดไปเลย หากไม่มีวัตถุดิบเข้าเพื่อมาผลิตสินค้า
สภาพจะยิ่งแย่ไปใหญ่ เพรียวในฐานะที่เป็นผู้รับผิดชอบเรื่องการเงินของที่บ้านและบริษัท
จึงตัดสินใจโทรหาเจ้าหนี้แต่ละราย (ไม่ใช่น้อยนะนั่น) เรียกหมด ตั้งแต่ อากู๋ อาเจ็ก อาอี๊ อาโกว
คุณพี่ คุณน้า คุณป้า คุณอา คุณลุง ว่าตอนนี้บริษัทเกิดภาวะเช่นนี้จะขอแบ่งจ่ายเป็นงวดๆ
ตามที่พอจะทำได้ในขณะนั้น ซึ่งส่วนใหญ่ยอมรับในข้อเสนอที่เพรียวแจ้งไป
แต่มีบ้างที่ไม่ยอมและฟ้องร้องเป็นคดีความกันไป เคยถูกเจ้าหนี้มายืนชี้หน้าด่าถึงโต๊ะทำงานก็มี
หรือถึงขั้นเอารถมาขวางไม่ให้เข้าบ้านก็เคย เฉพาะภายในปีที่ทั้งสองเกิดอุบัติเหตุ
เพรียวเริ่มต้นผ่อนชำระหนี้ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นค่าวัตถุดิบได้หมด คิดเป็น 30% ของยอดหนี้ทั้งหมด
ไม่รวมหนี้ที่มีกับธนาคาร ส่วนหนี้ที่เหลือ เพรียวผ่อนจ่ายเรื่อยมาจนถึงปัจจุบันเหลือแค่ไม่กี่เจ้า
นอกนั้นเข้าสู่สภาวะปกติ คือจ่ายได้ตามกำหนดเวลา
ปีต่อมาธนาคารได้ส่งเจ้าหน้าที่มาเจรจา เนื่องจากหลังจากเป็น NPL
บริษัทไม่อยู่ในสภาพที่จะชำระหนี้ให้กับธนาคารได้ และได้ตั้งแผนกใหม่ขึ้นมา
เพื่อช่วยเหลือลูกค้าที่มีปัญหาลักษณะเดียวกันกับบริษัท แต่เนื่องจากอยู่ในภาวะที่เรียกว่า
"ฟางเส้นสุดท้าย" ใครยื่นข้อเสนออะไรมาจึงรับไว้โดยคิดว่านั้นคือทางออกที่ดีที่สุด
กลางปี 50 จึงได้มีการ"โอนทรัพย์ชำระหนี้"ขึ้น โดยเงื่อนไขสัญญามีอยู่ว่า
ให้ทางบริษัทโอนทรัพย์สินที่จำนองไว้กับธนาคารทั้งหมดให้กับธนาคาร
หลังจากนั้นจึงให้บริษัทเช่าโรงงาน(ที่โอนให้ธนาคารไปแล้ว) เพื่อดำเนินธุรกิจต่อไปได้
กับทั้งธนาคารจะให้เงินทุนหวุนเวียนเพื่อซื้อวัตถุดิบ กับบริษัทจำนวนหนึ่ง นั้นคือสิ่งที่ธนาคารบอก
แต่ในความเป็นจริงเงินจำนวนดังกล่าวถูกใช้ไปเพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการโอนทรัพย์เกือบทั้งหมด
ทรัพย์สินที่ว่ารวมถึงบ้านที่เพรียวอยู่ในปัจจุบันด้วย
ดังนั้นเท่ากับว่าเพรียวไม่ได้อะไรเลย แล้วยังเสียทุกสิ่งทุกอย่างให้กับธนาคารจนหมด
ค่าเช่าที่เดิมตกลงกันไว้ว่าจะจ่ายทุกเดือนกลับกลายเป็นว่าไม่ได้จ่ายเลย
หลังจากนั้น 1 ปี ธนาคารจึงมีหมายศาลฟ้องร้องมา ว่าบริษัทไม่ทำตามเงื่อนไขที่ตกลงไว้กับธนาคาร
อย่าว่าแต่จะจ่ายค่าเช่าให้ธนาคารเลย เงินเดือนลูกน้องยังค้างจ่ายอยู่ 3 เดือน
โดยตกลงกันไว้ว่าของเก่าพักไว้ก่อน ถ้าบริษัทยืนได้อีกครั้งจะจ่ายให้
ส่วนของใหม่ออกได้ตามกำหนด ทำให้พนักงานที่เดิมมีอยู่ 1,000 กว่าคน
เหลือเพียง 200 กว่าคนในเวลา 1 ปี ปัจจุบันเหลือ 100 นิดหน่อย
แต่เพรียวไม่ท้อนะ ถือว่าเราทำดีที่สุดแล้ว
แต่เพรียวไม่ท้อนะ ถือว่าเราทำดีที่สุดแล้ว
ความสามารถของคนที่จบเพียง ม.3 ทำได้แค่นี้แหละ
เงินเก็บที่มีอยู่ทั้งของสามีด้วยมลายหายไปเพื่อให้บริษัทอยู่รอด (ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำอย่างยิ่ง)
มีเหลือคือเงินเดือนที่ได้ในแต่ละเดือน เรียกว่าถ้าล้มคือหมดจริงๆ หมดทั้งครอบครัว
พนักงานที่เหลืออยู่ในตอนนี้คืออยู่กันด้วยใจจริงๆ ทุกคนเรียกแม่เพรียว ว่า "แม่"
จะไปขอกู้เงินหรือรีไฟแนนซ์จากธนาคารไหนก็ถูกปฎิเสธหมดเนื่องจากเป็น NPL
เพรียวกับแม่จะทำธุรกรรมทางเงินอื่นนอกเหนือจากที่มีอยู่ก็ไม่ได้
ก่อนหน้านั้นแม่เพรียวถูกคนหลอกเยอะ บอกว่าจะมาช่วย
แล้วคิดค่าใช้จ่ายมากมาย ด้วยความที่คิดว่าจะช่วยได้จริงๆจึงเสียเงินไปไม่น้อยกับเหลือบพวกนี้
เพรียวไม่ได้เห็นด้วย แต่ไม่มีสิทธิ์คัดค้าน เนื่องจากการตัดสินใจทั้งหมดอยู่ที่แม่คนเดียว
เพรียวมีหน้าที่สนองเท่านั้น ก็ได้แต่ดิ้นและสู้กันเรื่อยมา จนมาเมื่อต้นปี 53 ทุกอย่างเริ่มแย่ลง
ค่าไฟฟ้าเริ่มจ่ายได้ช้าลง จนกลายเป็นไม่จ่าย เคยถูกตัดไฟไปแล้ว 2 ครั้ง
แต่ทั้งสองครั้งวิ่งหาเงินมาจ่ายจนการไฟฟ้ามาต่อให้
และครั้งสุดท้ายถึงขั้นต้องทำจดหมายสัญญากับไฟฟ้าว่าจะชำระทุกอาทิตย์
เป็นจำนวนเงิน xxx,xxx ทุกอาทิตย์ 4 อาทิตย์ และยอดที่ค้างทั้งหมด
ภายในวันที่ 20/12/53 หากมิฉนั้นจะถูกตัดไฟ
ที่ทำสัญญาเพราะคาดว่าเรื่องจะจบก่อนกำหนดเวลาแน่นอนแต่ปรากฎว่าไม่ใช่
เพรียวและแม่หาเงินมาชำระได้แบบฉิวเฉียด แต่ยอดที่เหลือทั้งหมดนี่เกินความสามารถค่ะ
จึงถูกตัดไฟตั้งแต่วันที่ 20/12/53 นี่คือสาเหตุที่เพรียวหายไปนานเมื่อปลายปีที่แล้ว
ระหว่างที่ถูกตัดไฟ เพรียวต้องไปเช่าเครืองปั่นไฟซึ่งต้องจ่ายเงินทุก 10 วัน
เพื่อให้การผลิตยังดำเนินต่อไปได้ กับทั้งต้องวิ่งหาเงินมาจ่ายค่าน้ำมันสำหรับเครื่องปั่นไฟ
โรงงานมีทั้งหมด 4 โรง ใช้น้ำมันขนาดไหนขอไม่บอกดีกว่า
เงินที่มีอยู่ต้องต้องมาจ่ายเงินเดือนให้กับพนักงาน ส่วนค่าวัตถุดิบและค่าของ
บางเจ้าที่ครบกำหนดต้องจ่ายแล้วเพรียวก็ขอยืดเวลาออกไปก่อนซึ่งทุกรายเข้าใจดี
แต่ปัญหาอยู่ที่รายรับกับค่าน้ำมันต่างกัน รายรับมีทุกอาทิตย์ แต่น้ำมันต้องสั่งทุก2 วัน
โดยได้เครดิต 15 วัน ซึ่งก็คือ 15 วันหลังจากนั้นเพรียวต้องมีเงินสำรองไว้พอที่จะจ่ายค่าน้ำมันได้
เริ่มวันที่ 20/12/53 เพรียวต้องจ่ายค่าน้ำมันวันที่ 5/1/54 แต่มันไม่ใช่งวดเดียวนี่สิ
เพราะน้ำมันต้องสั่งทุก 2 วัน ซึ่งแปลว่าหลังวันที่ 5/1/54 อีกทุก 2 วันเพรียวก็ต้องจ่ายค่าน้ำมันอีกเช่นกัน
วิ่งหยิบยืมเงินเค้าไปทั่ว จนบางคนไม่รับโทรศัพท์เพรียวเพราะรู้ว่าจะยืมเงินก็มี
อย่างที่เพรียวขึ้นสถานะไว้ว่า
"ขอให้ปาฎิหาริย์จงบังเกิดกับนางเอกด้วยเถอะ....เพี๊ยง"
ทุกคนบอกว่า
"นางเอกได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้จ้ะ..^__^ " อันนี้จากพี่หญิงฟุ้ง
"เชียร์นางเอกสุดใจ สู้ๆๆๆๆๆๆ" อันนี้จากคุณบิน
"ปาฏิหาริย์เกิดขึ้นแล้ววววว ^___^" อันนี้จากพี่เม่ย
แต่ปาฎิหาริย์ไม่เกิดค่ะคราวนี้ ปาฎิโหดมากๆๆๆๆเกิดแทน
ไม่อายนะ ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้นกันไป ทำไงได้เพรียวไม่ได้ตัวคนเดียวนี่
ไหนจะลูกน้องกับครอบครัวอีกตั้งกี่ชีวิต ไหนจะหลานไหนจะ EBO (พ่อ) ไหนจะลูก
เคยถึงขั้นไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมลูกก็มี ต้องทำจดหมายแจ้งอาจารย์ใหญ่ว่าขอให้ลูกได้เข้าเรียน
ก่อนแล้วจะจ่ายค่าเทอมให้ในเวลาที่กำหนด อาจารย์ใหญ่ก็ใจดี๊ดี ตอบกลับมาว่า
หากถึงวันที่กำหนดแล้วคุณยังไม่จ่ายค่าเทอม เพรียวต้องให้ลูกอยู่บ้านก่อน
ห้ามไปโรงเรียนจนกว่าจะจ่ายค่าเทอมครบ และนี่เป็นครั้งเดียวที่ทางโรงเรียนอนุโลมให้
ถ้าลูกไม่ได้ไปโรงเรียนเพรียวจะมีหน้าอธิบายให้ลูกฟังได้ยังไงว่า เพรียวไม่ได้จ่ายค่าเทอม
ก็ต้องวิ่งสุดชีวิตหาเงินมาจ่ายค่าเทอมลูกจนได้ ชีวิตเพรียวมีเรื่องให้ลุ้นเกือบทุกวัน
ว่าวันนี้ชั้นจะผ่านไปได้มั๊ย ซึ่งส่วนใหญ่ผ่านมาได้แบบฉิวเฉียด
มีก็ครั้งนี้นี่แหละที่ต้องยืดอกเชิดหน้ารับชะตากรรมที่เราทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี้แล้ว
ถามว่าคิดมากมั๊ยกับเรื่องที่เกิด คิดว่าจะหาเงินจากไหนมาจ่ายค่าน้ำมันกับค่าเช่าเครื่องปั่นไฟมากกว่า
ที่นี้ยิ่งดิ้นมันยิ่งมัดตัวเองไง รายรับกับรายจ่ายมันไม่สมดุลกัน
รับน้อยมาก จ่ายเยอะมาก จนกลายเป็นค้างค่าน้ำมันเค้าอยู่ 3 เจ้า
เจ้าแรกเคลียร์ผ่อนจ่ายได้ เจ้าที่สองแจ้งตำรวจจับไปมอบตัวพิมพ์ลายนิ้วมือเรียบร้อย
เจ้าสุดท้ายไปเจอกันที่ศาล หลังจากนั้นต้องวิ่งหาเงินสดมาซื้อน้ำมันทุกวัน
มี 4 โรงงาน ปิดไปแล้ว 2 โรงครึ่ง ข้างนอกเค้าลือกันว่าปิดโรงงานไปแล้ว
แต่แล้ววันที่รอคอยก็มาถึง 13/10/54 ก่อนหน้านั้น 2-3 วัน
ท่านแม่ สามี และเพรียว ดิ้นรนทุกวิถีทาง หาเงินก้อนใหญ่ เพื่อไปขอให้ทางไฟฟ้าต่อไฟให้
แล้วในที่สุด โรงงานก็ได้ไฟกลับมา 298 วัน ที่ทุกวันโหดมากๆสำหรับเพรียว ได้ผ่านไปแล้ว
จบไป 1 เรื่อง คงต้องค่อยๆสะสางเรื่องอื่นๆกันต่อไป
ส่วนเรื่องธนาคารที่มีการฟ้องร้องกัน ขณะนี้อยู่ในระหว่างการหาผู้ซื้อ
มาซื้อกิจการบางส่วน เพื่อไถ่ถอนทรัพย์สินทั้งหมดออกมา ระหว่างนี้ก็ลุ้นกันไปวันต่อวัน
ว่าจะมีอะไรเข้ามาอีก หนี้ก็ผลัดกันไป กว่าจะผ่านมาได้ ท้อก็หลายครั้ง แต่แพ้หรือหนีไม่ได้
ยังดีที่ได้กำลังใจจาก พี่ๆเพื่อนๆน้องๆหลายๆท่าน โดยเฉพาะ กลุ่ม "เพื่อนใจ" ที่รัก
ขอบคุณจริงๆค่ะ
ชีวิตไม่สิ้นก็ต้องดิ้นกันไป แล้วคุณล่ะ HOW LUCKY YOU ARE?
"
#1 By pigton on 2011-12-10 19:23