พังเพรียว

หมดสิ้นเรี่ยวแรง จิตใจอ่อนล้า ไม่มีแม้แรงจะโกรธ

หมดสิ้น      ทุกสิ่ง        ทุกอย่าง

ดุจดัง         หลงทาง    กลางป่า

รู้สึก           ว่าตน         เหว่ว้า

ปรารถนา    ให้เธอ       อยู่เคียง

เรี่ยวแรง     ไม่มี          เหลืออยู่

ต่อสู้            ไปไย       ใครเห็น

บากบั่น        มานะ        ลำเค็ญ

กระเด็น       กระดอน     ใจเรา

จิตใจ          ที่เคย        เข้มแข็ง

บัดนี้           อ่อนแรง     โหยหา

สูญสิ้น        ซึ่งความ     ศรัทธา

เค็มปร่า       น้ำตา         ไหลริน

อ่อนล้า       เหลือเกิน    ตอนนี้

ชีวี              ระทม          หมองไหม้

ตัวเรา         ไม่มี            ใครเข้าใจ

เปรียบไป     ไร้ค่า          น่าชัง

ไม่มี            เหลือแล้ว    ความหวัง

ทุกอย่าง      กำลังพัง      ตรงหน้า

ไม่มี            ใครซับ        น้ำตา

บัดนี้           ความกล้า    หายไป 

แม้แรง         ที่มี            ก็หมด

พลังใจ        พลันลด        หดหาย

ไม่อยาก      แต่ต้องอยู่    เพื่ออะไร

จิตใจ          มิใช่            ศิลา

จะโกรธ      ทำไม          ไร้ประโยชน์

หากโทษ     โทษตัวเอง   ที่อ่อนล้า

อยากมี        สักนิด          คิดทุกครา

ความกล้า    ลาพราก       จากเธอ